Ο χρόνος μου

Απ' το '90 θυμάμαι πολύ λίγα πράγματα. Ένα φιλοσοφικό black-out στην τάξη για το ποιός έφτιαξε τα μεγάλα βράχια στην μαρίνα, την θάλασσα, τα αστέρια και τον δημιουργό όλων των παραπάνω. Δεν θυμάμαι τι έκανα τα απογεύματα, πως μοιάζαν οι 90 μέρες καλοκαιρίου που μας χαρίζονταν...

Θυμάμαι... Αλλά όχι όσα θα ήθελα. Και τα πλείστα είναι αναπάραστάσεις του μυαλού που ενισχύονται από μια φωτογραφία ή απο μια περιγραφή της μάνας μου για το πως γελούσα όλη μέρα και για τις στιγμές ευτυχίας με την λεμονάδα μου. Οι πλείστες περιγραφές με βολεύουν ούτως ή άλλως, και γιαυτό τις ιοθετώ. θύμαμαι ανθρώπους που φύγανε και όταν τους θυμάμαι κυριαρχεί η ηρεμία και δεν ξέρω και γω γιατί δεν ταράζομαι και γεμίζω με αισθήματα ψευδοπερηφάνιας, Ακόμα και γιαυτούς που φύγανε νωρίς. Καλοτάξιδο. Σχεδόν χαμογελώ στους αποχαιρετισμούς. Αυτοάμυνα και έγκαιρη προετοιμασία για την δική μου συνένωση με το χώμα. Δεν με τρομάζει. Θα έρθει και βάζω στοίχημα την ζωή μου σ'αυτο....Χιούμορ.

Δεν με φοβίζει το τέλος. Με φοβίζουν τα 9 λεπτά πριν αυτό. Αν μου τα δώσουν, αν τα δικαιούμε τοτέ θέλω να μπορώ να θυμηθώ. Τα πάντα. Να μην αμφισβητίσω τον χρόνο και την ροή του. Να μην διερωτηθώ αν με τοποθέτησαν στην ζώη λίγα λεπτά πριν το τέλος με 10 σκόρπιες αναμνήσεις για να μην τρελαθώ. Σαν 60άρης που κυνηγάει στα γεράματα μικρούλες γιατι δεν ήξερε να ερωτευτεί σαν 20αρης και παντρέυτηκε μικρός. Να διερωτηθώ αν έπαιζα στο πάρκο σαν παιδι ή να τρέξω τώρα; Και αφου δεν το θυμάμαι εγώ τώρα ο μελλοθάνατος, γιατί ετρέχα τότε;

Ξεχνάω τα καλοκαίρια μου. Τα συμπτήγω σε ένα. Πρέπει να γράφω πιό συχνά...

(δεν είμαι μαύρος και μίζερος στην ψυχή, εδώ πετάω τις επαναλήψεις του μυαλού μου)